Column Frans Heemskerk: Raar

Als jongmensch ging ik met vrienden naar cafeetjes en disco’s waar ‘er meer waren zoals wij’. Onder het genot van een drankje en de dancehits van dat moment, waar we met elkaar op dansten, hadden we lol met gelijkgestemden. Je hoopte natuurlijk dat je in één van die gelegenheden iemand zou tegenkomen waarbij er een vonkje zou overslaan.

Het was in die tijd de enige manier om op een leuke ontspannen manier met anderen in contact te komen. Hoewel, wat oudere vrienden hoorde ik reppen over ontmoetingsplaatsen waar mannen met homoseksuele gevoelens naartoe gingen met maar één doel voor ogen: het hebben van seks. Ik hoorde dat destijds aan en wist meteen dat zulks niets voor mij was. Vooral het directe van de actie als ook de locaties waar het zich voordeed, maakte het niet aanlokkelijk voor mij. Veelal waren dat soort plekken in bossen, parken of plantsoenen. In mijn beleving kon eigenlijk overal waar drie bomen bij elkaar stonden een ontmoetingsplaats zijn. Het hele gebeuren van op deze manier mannen te ontmoeten en het daar dan ook ter plekke doen, daar was ik te nuchter voor, waarom zou ik? En dan dacht ik ook meteen aan teken en andere kriebelbeestjes. Nee, ik heb die gifbeker aan me voorbij laten gaan en later ook nooit behoefte gehad aan vluchtige ontmoetingen zoals beschreven door de wat doorgewinterde vrienden van toen.

Ik had er nooit meer zo over nagedacht en meende dat met de komst van het wereld wijde web en de ongekende mogelijkheden die dat bood om middels daarvoor bestemde sites met iemand af te spreken om met elkaar seks te hebben, ontmoetingsplekken in de natuur tot geschiedenis hadden gemaakt. Hoe naïef was en ben ik dus blijkbaar nog steeds. Ook heden ten dage zijn er, ondanks dat je vanuit huis op ontelbare sites dates kan scoren voor snelle seks, nog steeds mannen met homoseksuele gevoelens die daar in bosschages uiting aan willen geven.

Ik kwam er achter toen ik een artikel las over een gezin die een huis hebben gekocht in Benningbroek en die vanuit hun woning uitzicht hebben op een parkeerplaats langs de A7 waar mannen sekscontacten hebben. Het gezin is daar vanzelfsprekend niet heel blij mee. Je kijkt uit het raam en je ziet dingen die je niet wilt zien. Ik zou het ook niet fijn vinden om ongevraagd geconfronteerd te worden met copulerende koppels, m/m, m/v of v/v, dat maakt geen verschil. De makelaar heeft het niet aan hen verteld, en dat begrijp ik dan weer wel. Hoe zou hij dat hebben moeten doen? Als u hier uit het raam kijkt ziet u op gezette tijden de paringsrituelen van de mannelijke medemens met homseksuele gevoelens, en als u heel goed kijkt kunt u in sommige auto’s kinderzitjes ontwaren.

De bewoners hebben de mannen aangesproken en verteld dat er ook kinderen wonen, maar het maakt de bezoekers van de ontmoetingsplek niet uit, ze gaan gewoon door met hun activiteiten. De bewoners zelf hebben er geen moment aan gedacht dat er een homo-ontmoetingsplek rondom hun huis zou kunnen zijn. Gemeente en Rijkswaterstaat wijzen naar elkaar, en er blijkt ook zelfs een stichting te zijn voor belangen van bezoekers van homo-ontmoetingsplaatsen,  Stichting Platvorm Keelbos, zij adviseren het gezin om een groene wal aan te planten zodat het zichtveld doorbroken wordt. Om met juf Ank te spreken: dit vind ik niet raar, dit vind ik bijzonder, oké en ook gewoon raar.

Raar is ook dat in Dordrecht regenboogvlaggen worden bespuugd, vernield en geprobeerd in brand te steken. De vlaggen zijn om pilaren gespannen bij het gebouw waar de expositie ‘No Land For Love’ is te zien met beelden en foto’s van LHBT-asielzoekers. Ook was er iemand die al Bijbelteksten scanderend homo’s verantwoordelijk acht voor het einde der tijden. De burgemeester van Dordrecht vindt het onacceptabel, en GroenLinks heeft voorgesteld om een vaste plek te geven aan de regenboogvlag in één van de vlaggenmasten op het stadhuis. De gemeenteraad van Dordrecht debatteert binnenkort over het plan van GroenLinks.

Twee incidenten waarbij aan de ene kant de LHBT-gemeenschap waakzaam moet zijn voor groeiende intolerantie waarbij men openlijk publieke eigendommen vernielt en haat predikt en aan de andere kant sommige LHBT’ers die onder het mom van ‘alles moet gewoon kunnen’ en ‘we’re queer and we’re here’ geen rekening houden met hun medemensen.  Met een beetje meer begrip over en weer zouden we al een heel eind komen.

Jan Simon Minkema – Vondelpark-Peter

Frans Heemskerk schrijft dagelijks een persoonlijk verhaal op zijn site Aidan’s World



Categorieën:Column

%d bloggers liken dit: