Column Frans Heemskerk: Buren

Frans HeemskerkFrans Heemskerk schrijft dagelijks een persoonlijk verhaal op zijn site Aydan’s World. Hij is verder vaste columnist bij het programma ‘Uit de Kast’ op Radio Capelle. Zijn in dat programma uitgesproken tekst is na te lezen op deze site. Frans Heemskerk was te gast in de Roze Golf van 31 juli.

‘Familie krijg je er zomaar bij, maar vrienden kun je tenminste zelf uitkiezen’, hoor je mensen wel eens zeggen die problematische familierelaties hebben. Tegelijkertijd kennen we ook het spreekwoord: ‘Een goede buur is beter dan een verre vriend’, waarmee die zelf uitgezochte vrienden meteen weer op een tweede plan worden geschoven ten gunste van de buren. Terwijl buren toch meer gelijkenissen vertonen met familie, je zoekt ze immers ook niet zelf uit. Je gaat ergens wonen en de mensen die er al wonen zijn dan ineens je buren, omgekeerd is een vertrouwd gezicht voor hen verdwenen en daar kom jij dan voor in de plaats. Zoek het maar fijn uit met elkaar, vanaf nu ben je tot elkaar veroordeeld.

In een klein land als Nederland wonen we, zeker in de stedelijke gebieden, vrij dicht op elkaar. Vaak gaat dat prima, goedemorgen of goedemiddag kost geen honderd pond, je pakt eens een pakje voor elkaar aan, maakt eens een praatje, en als je elkaar een dienst kunt bewijzen zijn we daar best toe bereid. In sommige gevallen worden buren ook vrienden, of wat daar voor doorgaat. Ik moet dan namelijk denken aan vrienden van mij die in de jaren dat ik hen ken bovengemiddeld veel zijn verhuisd. Waar zij ook woonden waren de buren binnen de kortste keren bevorderd tot intimi die er bij alle hoogtijdagen bij waren…..totdat er weer eens verhuisd werd en ze rücksichtlos werden vervangen door de buren van het nieuwe adres. Op verjaardagen zag je de oude buren nooit meer.

Maar het kan qua buren ook faliekant verkeerd gaan, het feit dat programma’s als ‘De Rijdende Rechter’  en ‘Bonje Met De Buren’  bestaansrecht hebben geeft al iets aan. Zelf zou ik daar ook het programma ‘In Holland Staat Een Huis’ aan willen toevoegen, waarin buren elkaars huis gaan verbouwen. Het wanstaltige eindproduct wat dat soms oplevert zou de voorheen goede verstandhouding meteen kunnen ondermijnen.

Bij de helaas steeds harder wordende maatschappij hoort blijkbaar ook dat we steeds minder geneigd zijn iets van een ander te verdragen, ook, of misschien wel juist, niet van de buren. Er is zelfs een top 10 samengesteld van ergernissen die burengerelateerd zijn, met op 10. Verbouwingen, 9. Onduidelijkheid van wie een stuk grond is en of er recht is op overpad, 8. Vernielingen, 7. Rommel, 6. Dieren, 5. Parkeren, 4. Kinderen, 3. Tuin, 2. Bedreigingen en treiteren en op 1. Geluidsoverlast.

Zelf ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik tot nog toe geen burenruzie heb ervaren waar ikzelf een onderdeel van uitmaakte. Toen de kat van de buurman mijn plantenbak had uitgekozen als kattenbak, heb ik vriendelijk aangegeven dat het dier er niets aan kan doen, maar dat ik het niet prettig vind, en dat heeft geresulteerd in een soort hekwerkje zodat ie er niet meer door kan. Een paar jaar geleden zag ik nieuwe buren arriveren die in een ander blok kwamen wonen, van wie ik meteen dacht: ‘Hier gaan we vast wel wat van merken’. Het is niet mooi om vooringenomen te zijn, maar ter mijn verdediging stond er binnen een week al politie bij hen voor de deur en hoorde ik na anderhalve maand en verbale confrontatie op straat tussen de nieuwe bewoner en een andere buurman. Ik heb er niet zo’n last van, maar ze zijn, laten we zeggen, vrij nadrukkelijk aanwezig in de buurt.

Naast overlast en irritatie is er de laatste jaren nog een andere reden dat buren letterlijk weggepest worden: hun seksuele geaardheid. In 2011 kwamen er cijfers naar buiten dat er in de drie jaar ervoor bijna 100 mensen door hun buren zijn weggepest omdat ze homoseksueel zijn. In 2011 was het zeker zo’n 34 keer raak. Die pesterijen nemen helaas steeds meer toe. Die aantallen destijds, zijn het topje van de ijsberg, omdat niet alle gevallen herkend of geregistreerd worden.

Ik ben een vrij verdraagzaam en conflictvermijdend persoon, maar ik kan me nog enigszins indenken dat je je hevig opwindt over die muziek van de buren die altijd keihard staat, of de hond die jankt als ie alleen thuis is, maar buren waar je geen last van hebt, treiteren en het leven zuur maken, met het doel hen weg te pesten louter en alleen om het feit dat het twee mannen of twee vrouwen zijn die van elkaar houden en in één huis wonen, dat gaat mijn verstand echt te boven. Waar komt dat vandaan? Waar ben je bang voor? Het doet me denken aan mensen die op inspraakavonden over een eventueel asielzoekerscentrum in hun wijk of dorp niet gehinderd door enige kennis gewoon tegen zijn om het tegen zijn. Zinnige argumenten kunnen ze vaak niet geven zodat hun enige reactie als anderen er op een normale manier over willen discussiëren, het scanderen van ‘Daar moet een piemel in’ is. Zij willen die mensen niet eens in het land, laat staan in hun wijk of godbetert, als buren. Persoonlijk zou ik echter liever een asielzoekersgezin als buren hebben dan die eenhersencelligen.

Buren, zoals ik al zei in het begin je bent tot elkaar veroordeeld, en laten we het nou een beetje gezellig houden met elkaar. Dan woon je naast een homostel, nou en? Ze geven de buurt meteen wat meer elan met hun smaakvol ingerichte huis en tuin. En hoe leuk is het om nieuwe Nederlanders welkom te heten en ze daar waar nodig te helpen om hun weg hier te vinden? Ik weet zeker dat je van elkaar kunt leren, misschien hebben ze wel heel bijzondere recepten die ze met je willen delen. En hoewel de samenleving nu hard is, zijn burengeruchten van alle tijden. Udo Jürgens schreef en zong vaak maatschappijkritische teksten, maar bezat het talent om dat met een knipoog brengen, zoals in zijn lied ‘Ein Ehrenwertes Haus‘ uit 1971, waarin hij kond doet dat de buren van het huurhuis waarin hij samen met zijn vriendin woont, willen dat ze vertrekken want ze leven in concubinaat. 1971 hè, toen was dat nog een dingetje, maar die buren zijn, zo horen we van Udo, zelf ook stuk voor stuk niet zuiver op de graat.

Deze column is te horen in het programma Uit de Kast van Radio Capelle van zaterdag 15 oktober.



Categorieën:Column

%d bloggers liken dit: