Column: Er zijn homo’s die in principe geen kinderen willen

column joop van den haakJoop van den Haak bespreekt elke twee weken weer een ander facet van het rijke roze leven, of een dagelijks dilemma. Dit keer: Er zijn homo’s die in principe geen kinderen willen.

Er is in de homowereld heel lang geijverd om homo’s door adoptie of draagmoederschap kinderen te laten krijgen. Inmiddels is dat ook gebeurd. Er zijn al heel wat homogezinnetjes die gelukkig zijn met twee vaders of twee moeders, die een of meer kinderen hebben.

Maar zoals met vele dingen in het leven niet iedere homo is blij met deze situatie. Een bekende regisseur van tal van producties maakte in de weekendbijlage van de telegraaf, 28 maart jl., gewag van het feit dat hij vindt dat gezinnen moeten bestaan uit vader, moeder en kinderen. Deze bekende regisseur is zelf homo.

Deze in de vorige alinea genoemde man kijkt als hij des morgens zijn hond uitlaat met schreiend hart naar vaders en moeders, die met hun kinderen op weg zijn naar school. Oh, graag had die zelfde man in de positie van die vaders en moeders verkeerd, namelijk zijn eigen kinderen naar school of waar dan ook te kunnen brengen. Helaas, de man heeft geen kinderen.

Ja, persoonlijk kan ik de gevoelens van Dirk (gefingeerd) de bovengenoemde regisseur van talloze glamourstukken wel begrijpen, temeer omdat ik laatst geleden in een ander tijdschrift een artikel las over pesten op school.

Een jongen, Peter, zoon van twee homovaders, wordt op school door andere leerlingen gepest omdat ze weten dat Peter twee vaders en geen moeder heeft, dat betekent dus dat de vaders naar de mening van de leerlingen homo zijn en met die wetenschap wordt Peter getreiterd.

Laatst vroeg een jongen aan Peter: ‘He, Peter, steekt een van je vaders echt zijn piemel in de kont van je andere vader?’ Toen hij dat gezegd had, schaterde hij het uit van het lachen en de andere medeleerlingen lachten luid met hem mee.

Peter kwam huilend thuis en vertelde wat er op school was gebeurd. De vaders schrokken daar heel erg van. Maar daar bleef het niet bij, want Peter gaf zijn vaders te kennen dat hij naar een andere school wilde en voorts door pleegouders, vader en moeder, opgevoed wilde worden.

Er stond in dat tijdschrift niet hoe het verder met Peter en zijn vaders is afgelopen, maar je kunt dit voorval in het leven van dit homogezin, althans van twee homovaders en Peter als mogelijke heterozoon, een grote tragedie noemen.

Ik ben zelf geen vader, heb ook geen gezin, maar ik heb altijd wel gevonden dat homo’s op een of andere wijze kinderen zouden kunnen krijgen, mits dat niet in het nadeel van het kind was en is.

Ik vind dat er vanuit de samenleving: opvoeders, leerkrachten, seksuologen en anderen nog veel gedaan moet worden om het leefklimaat te verbeteren van gezinnen met twee vaders of twee moeders met hun kinderen. Tolerantie vanuit de samenleving zou deze kwestie goed kunnen doen.

Hopelijk is het door mij in de zesde alinea genoemde geval slechts een exces en zijn er wel homogezinnen, die met elkaar heel gelukkig zijn. Van de andere kant als er nieuwe leefvormen in de maatschappij optreden, is het belangrijk na te gaan of die positief of negatief op de gemeenschap reageren en of mogelijk bij gebreke daarvan correcties gemaakt moeten worden, die deze gebreken doen opheffen.

Bedenk wel vrienden, dat vanuit de homobeweging kinderen graag gewild zijn. Dat kan betekenen dat veel kinderen liefdevol en kansrijk worden opgevoed. In de heterosferen treffen we nog al eens situaties aan dat kinderen per ongeluk op aarde zijn gekomen en vaak daarom niet gewild zijn. Die kinderen hebben vaak geen prettig leven. Laten we ook daaraan denken als we de homosituatie in deze willen beoordelen.



Categorieën:Column, Joop van den Haak

Tags: , ,

%d bloggers liken dit: