Column: Huilen homo’s meer dan hetero’s?

column joop van den haakJoop van den Haak bespreekt elke twee weken weer een ander facet van het rijke roze leven, of een dagelijks dilemma. Dit keer:       Huilen homo’s meer dan hetero’s?

Huilen kent de volgende synoniemen: janken, wenen, schreien, brallen, grienen, snotteren, jengelen en zoveel meer.

Als we homo’s vanwege hun veronderstelde vrouwelijkheid beoordelen op huilen dan wenen zowel homo’s en vrouwen meer dan heteromannen. Vrouwen huilen meer dan mannen omdat huilen onder meer een machtsmiddel van de zwakkeren is. Merkwaardig in dit verband is wel dat vrouwen die een hoge machtspositie vervullen toch ook in het algemeen meer schreien dan mannen. Daar een deel van de homo’s meer vrouwelijkheid vertoont dan heteromannen zou dus het voorgaande ook op hen betrekking kunnen hebben.

Jongens huilen vaak minder dan meisjes, omdat jongens tijdens hun opvoedingsperiode wordt geleerd dat echte jongens en ook mannen niet mogen huilen, want doen ze dat toch dan zijn ze geen echte jongens en mannen. Deze opvoedingsmethode is tegenwoordig niet algemeen meer; wordt zelfs als ouderwets bestempeld. Jongens en mannen die toch op grond van hun wat harde opvoeding blijven huilen daarvan wordt vaak gezegd: ‘Nou ja, dan zullen het wel homo’s zijn.’

Overigens dat vrouwen meer huilen dan mannen wordt ook verklaard vanwege het geslachtshormoon prolactine. Hoe dat dan precies bij homo’s zit, werd door de medische encyclopedie niet nader verklaard, althans ik heb het niet kunnen vinden.

Ik heb ooit eens een feestavondje bijgewoond, waar uitsluitend mannelijke homo’s aanwezig waren. Er was veel vrolijkheid onder hen, maar toen een van de aanwezigen meldde dat zijn moeder een jaar geleden was overleden en dat hij daarbij vreselijk had gejankt, zelfs gebruld had, sloeg de vrolijke sfeer van dat avondje om in het vertellen van de meest trieste gebeurtenissen. Sommige jongens moesten zelfs weer huilen toen ze het over iets droevig hadden. Ik zat er wat verloren bij. Met mijn zwakke volume kon ik de aanwezigen niet tot vrolijkheid brengen. Mijn conclusie van die avond was dan ook: homo’s kunnen janken als de beste.

Toch moet je niet uitvlakken dat sommige heteromannen ook heel gemakkelijk kunnen huilen. Van dichtbij heb ik meegemaakt dat ene Koos, bakker van beroep, altijd bij de zelfde baas gewerkt, huilde als een gek toen hij een lintje kreeg van Koninklijke huize, wegens zijn goede werken en bereikte pensioenleeftijd. Ik bedoel maar het huilen staat sommige hetero’s soms ook nader dan het lachen. Huilen is overigens niet altijd een gevolg van verdriet, er kan ook vreugde in het spel zijn.

Persoonlijk huil ik niet vaak. Ik heb wel enorm gehuild toen mijn moeder overleed. Met mijn vader, bij diens overlijden, had ik dat wat minder. Misschien was ik een moederskindje, die ik bij haar verscheiden enorm miste. Ik krijg vaak wel vochtige ogen als ik via tv of andere media te horen krijg, dat er dichtbij of elders in de wereld een ramp of iets dergelijks heeft plaatsgevonden, dat is overigens wel iets waarover ik me niet negeer.

Na verdriet komt er vaak weer vreugde en de Roze Scene houdt van vrolijkheid en lachen, denk dus vooral niet dat het bij gays altijd maar huilen is. Welnee, verre van dat. Kijk eens naar tv-uitzendingen van Geer en Goor, vaak moeten ze om niets brullen of gieren van de lach. Lachen en brullen is zo’n beetje hun visitekaartje. Maar van de andere kant, staat soms ook het huilen hen nader dan het lachen.

Ik moet overigens als ik naar films en dergelijke kijk, waarin veel gehuild wordt, altijd weer denken: hoe krijgt men dat toch voor elkaar. Ja, het zal wel een foefje zijn, maar toch mijn bewondering om dat presteren is er niet minder om.



Categorieën:Column, Joop van den Haak

Tags: ,

%d bloggers liken dit: