De wereld van Rop Janze: Terugdenken aan je exen

banner rop janzeLieve Roze Golfjes,

Je hebt wel eens van die momenten dat je terugdenkt aan je exen.

Soms met een glimlach, soms met weemoed. Of een golf van walging komt naar boven. Laatst kwam ik een ex tegen. Toen we met elkaar gingen, was hij een mooie jongen. Blond haar, groenblauwe ogen, een lekker lijf en altijd een stralend gezicht.

We waren al vijf maanden samen toen hij – na een weekend vol feesten en vrijpartijen – het opeens uit maakte. Ik had het totaal niet aan zien komen. Hij kon ook geen reden bedenken voor zijn beslissing. Hij mompelde iets van: ‘We zijn niet voor elkaar bestemd’. Ik had daar niks van gemerkt.

Verdrietig en teleurgesteld pakte ik mijn spullen en reisde per trein naar mijn eigen huis terug. Het vrat aan mij dat er geen duidelijke aanleiding was. Ik kon alleen maar gissen dat er een ander was. Jarenlang was ik achterdochtig bij andere vriendjes; ik werd toch niet weer van de een op het andere moment aan de kant gezet voor een ander met een leuk gezichtje en een te strakke broek? Als ik het vermoeden kreeg, terecht of onterecht, dat er een ander in het spel was, maakte ik het zelf alvast maar uit. Ik wilde niet nog eens aan de kant worden gezet.

Laatst kwam ik die ex tegen. Al zijn schoonheid had hij verloren. Hij zat niet meer strak in zijn vel. Het enige wat nog strak stond waren zijn kleren. Al het stralende was uit zijn gezicht verdwenen.

Na al die jaren had hij nog dezelfde baan bij hetzelfde bedrijf. Dat is geen schande, absoluut niet, als je daar met plezier werkt. Maar hij mopperde toen al elke dag dat dit geen wereldbaan was en dat hij eigenlijk iets anders wilde. Hij werd in dit bedrijf niet op zijn waarde geschat. Hij had meer in zijn mars! Vijfentwintig jaar later werkt hij er nog in de baan die hem al meer dan een kwart eeuw tegenstond.

Na een kort gesprek wat niet echt van de grond kwam, wilde ik hem eigenlijk vol op de mond zoenen. Om hem te bedanken dat hij het toen uitgemaakt heeft. Mooi op tijd. Dat ik niet bij hem ben blijven hangen. Nu ik hem teruggezien heb, denk ik niet meer aan hem terug met weemoed, walging of       kwaadheid, maar met dankbaarheid. Pure dankbaarheid!

 



Categorieën:Column, Rop Janze

Tags: , ,

%d bloggers liken dit: