De Wereld van Rop Janze: Ex-schoonmoeder

banner rop janzeLieve Roze Golfjes,

Het nadeel van sociale media is dat je zomaar weer geconfronteerd kan worden met een persoon uit het verleden. Een klasgenoot, een vroegere collega, of nog erger: een ex.

Hij stuurde mij een uitnodiging om vrienden te worden op Facebook. En ik heb even zijn pagina bekeken. Een relatie werd niet genoemd. Ik bekeek zijn vrienden. Ik zag vooral veel familie. De mensen waar we toen mee omgingen zag ik niet terug. Hij had één hele mooie jongen als vriend, maar die staat er niet tussen. Die jongen heeft me nog wel eens geprobeerd te versieren. Maar ik was trouw aan mijn vriend, we zouden de volgende dag op vakantie gaan. Hoe was het verlopen als ik wel op zijn avances was in gegaan? Ik kan me niet voorstellen dat die relatie lang stand had gehouden, maar het was wel vurig geweest.

Mijn ex en ik hadden geen vechtscheiding maar een vechtrelatie, of liever gezegd een bekvechtrelatie. Inclusief bekvechtvakanties.

Mijn ex is op Facebook ook bevriend met zijn vader. Met die man kon ik het prima vinden, maar die moeder…. Zij heeft geen eigen profiel maar ze staat wel op foto’s van haar man. Ik vond het toen al een oude vrouw. 25 jaar later ziet ze er nog steeds hetzelfde uit. Hoe jong was ze toen ik daar over de vloer kwam? Die vrouw vroeg als ik op visite was nooit direct aan mij of ik iets wilde drinken, maar dat ging altijd via haar zoon, die naast me zat. Ze keek me niet aan, maar vroeg aan haar zoon, terwijl ze met haar gepermanente hoofd naar mij knikte: “Wil hij ook wat drinken?” Ze gebruikte nog wel het woord ‘hij’ en niet ‘het’ of ‘ding’ of ‘wil dat daar ook wat drinken’. Maar zo klonk het wel.

Nadat ik het uit had gemaakt met deze knakker, ja, als je verliefd bent zie je dat niet, maar als de liefde over is zie je heel duidelijk dat je ex eigenlijk niet meer dan een knakker is, maar dit terzijde. Toen ik het uitmaakte, belde de vrouw die me nooit aankeek als ze tegen me sprak me huilend op. Snikkend en smekend vroeg ze me om het weer aan te maken met haar zoon. Nu ik weg was, voelde het alsof ze een kind had verloren.” Ik wist niet wat ik hoorde! Bij het derde telefoontje, heb ik haar uitgelegd waarom ik haar zoon toch echt niet meer zag zitten en dat het nooit meer aan zou raken. Mijn ex was heel drammerig. Nu begreep ik pas van wie hij dat had. Van zijn moeder! Dat heb ik haar gezegd en daarna heb ik haar nooit meer gehoord.

Nadat ik al deze herinneringen de revue liet passeren, heb ik op de knop gedrukt dat ik niet op het vriendschapsverzoek inga. Soms moet je het verleden gewoon laten rusten.



Categorieën:Column, Rop Janze

Tags: , , ,

%d bloggers liken dit: