Column: Fluiten homo’s naar elkaar?

column joop van den haakJoop van den Haak bespreekt elke twee weken weer een ander facet van het rijke roze leven, of een dagelijks dilemma. Dit keer: Fluiten homo’s naar elkaar?

Alvorens deze in de titel van deze column gestelde vraag te beantwoorden, wil ik het allereerst over vogels hebben. Homoseksuele vogels fluiten naar elkaar, met name doen vooral de zebravinken dat, althans volgens de deskundigen, die via zoekmachines van zich hebben laten horen.

Een ander bijkomstig aspect inzake homovogels is dat zij hun nest(je) delen. Vele homoseksuele vogels zijn gedurende lange tijd trouw aan elkaar. Misschien zijn zij een voorbeeld voor ons mensen, zowel hetero als homo?

Wat betreft de menselijke homo’s: er zullen best wel homo’s zijn die naar een homo of zelfs naar een aantrekkelijke hetero hebben gefloten en nog weleens naar hem fluiten, tenslotte niets menselijks is gays vreemd. Ik moet wel zeggen dat ik zelf zo iets nog niet gezien of gehoord heb, maar misschien was ik er te weinig op attent. Wat mij zelf betreft, ik kan me niet herinneren ooit naar een ander gefloten te hebben, maar ik moet daarbij wel opmerken: ik ben niet zo goed in fluiten. Is er ooit naar mij zelf gefloten? Tja, dat is een ander verhaal, ik kom er in deze column nog op terug.

Ik denk overigens wel dat types van de TV, die hun homoseksualiteit nogal duidelijk uitdragen en over de vloer van het theater van alles en nog wat uitkramen, er zeker niet voor terug deinzen als ze een aantrekkelijk jongen zien, om naar hem te fluiten. Het zou me ook niet verwonderen als ook moedige lesbiennes eveneens wel eens een complimenteus fluitje naar een bevallig jong meisje hebben doen uitgaan.

Zelf heb ik in mijn prille jeugd, toen ik nog een rimpelloze huid bezat, meegemaakt dat er naar mij werd gefloten. Ik liep door een straat waar een door de zon gebruinde stratenmaker de weg aan het plaveien was. Toen ik hem, getooid in een zwart hemdje en een kort wit broekje, waaruit mijn gebruinde benen staken, passeerde, keek hij snel op en floot bewonderend in mijn richting. Hoewel ik verlegen was in die tijd, trouwens op mijn oude dag ben ik daar nog niet helemaal van verschoond, gaf ik hem als dank een schuchter lachje en toen kreeg ik weer een knipoogje van hem. Ik vond die ervaring toch wel leuk. Achteraf vroeg ik mij in die o zo prille tijd wel af, had ik met hem moeten aanpappen? Maar ja, ik zei het al: ik was verlegen. Zou, ik vraag het terloops, er voor verlegenheid een medicijn bestaan, denk je?

Je hebt mensen, waaronder meisjes, jongens, mannen en vrouwen die zich beledigd voelen als ze worden nagefloten. Nou ja, als de fluitist met zijn fluitje door klank en blik laat blijken dat hij of zij perverse bedoelingen heeft, kan ik me dat gevoel van mis genoegen van de genoemde personen wel meebeleven. Maar als het tegenovergestelde het geval is, de fluiter slechts bewondering tot doel had, dan zou ik toch zeggen laat die jongen of man of dat meisje toch lekker fluiten.

Jong zijn is iets van maar korte duur en als we in die tijd het bekijken waard zijn, pak dan een fluit serenade, mits die niet beledigend is gebracht, positief op. Bedenk wel als je 76 jaar bent en binnenkort 77, zoals ik, maak je het niet meer mee dat er complimenteus naar je wordt gefloten.

Ik zou willen zeggen: als ons menselijk fluiten naar elkaar zoals bij de zebravinken het geval is, zowel leuk en goed bedoeld is, ga je dan eens oefenen op een fraaie fluittoon, zodat je spontaan complimenteus kunt terug fluiten. Kortom laten we met plezier fluitend naar elkaar door het leven gaan.

Tot slot een bekende fluitist was ongetwijfeld Michel Blavel, geleefd tussen 1700 en 1768. Hij was beroemd om zijn vlekkeloze intonatie. Maar deze beroemde man floot wel met behulp van een bepaald instrument, namelijk de zogenaamde dwarsfluit. De fluiters hierboven deden het allen zonder een hulpinstrument, dat is toch minstens even knap, misschien nog wel knapper.



Categorieën:Column, Joop van den Haak

Tags: ,

%d bloggers liken dit: