Column: Zoek je gezelschap?

column joop van den haakJoop van den Haak bespreekt elke twee weken weer een ander facet van het rijke roze leven, of een dagelijks dilemma. Dit keer Zoek je gezelschap?

Als mij gevraagd wordt, zoek je gezelschap, ben ik altijd wat op mijn hoede. Ik liep eens door een mooie straat met aan weerszijde prachtige huizen met verzorgde tuintjes er voor, niet bepaald een ontmoetingsplek voor homocontact. Het was er stil. Ik liep daar in mijn eentje, maar in de verte naderde wel iemand. Naar mate die persoon dichter bij kwam, ging mijn hart van rikketikken. De naderende man was jong en een echte hunk. Ik staarde langer naar hem dan volgens de etiquette is toegestaan, en dat had gevolg. De jongen lachte geamuseerd naar me en vroeg meteen: “Zoek je gezelschap?” Ik verstijfde bij die vraag: had ik met een gigolo te maken. Ik had wat dat betreft geen prettige ervaringen.

Ik wist me te beheersen en zei: “Bedankt voor het aanbod, maar ik heb nu veel haast. Ik zie je wel weer eens. Oké?” De jongen drong gelukkig niet verder aan, dreigde ook niet, knikte even kort en liep verder. Eigenlijk een nette Gigolo, als hij dat al was.

In de homowereld kennen we net zoals in het hetero leven het begrip gigolo, iemand die tegen betaling seksuele diensten verricht. Er zijn overigens nog andere benamingen voor dat woord gigolo, zoals sekswerker, businessboy, broodpoot, schandknaap, escortboy en zo meer.

De types die zich tegen betaling beschikbaar stellen, zijn vaak zelf homo of BE, maar ook sommige hetero jongens, vaak ook studenten, stellen zich tegen betaling aan mannen beschikbaar. Tja, je moet maar centen nodig hebben.

Er zijn homo’s die er op kicken betaalde seks met een jongen of man te hebben. Zij kunnen dan de meest bizarre verlangens met de gigolo overeenkomen, hoewel dat uiteraard niet altijd lukt: vaak wordt toch door de gigolo bepaald wat hij wel en niet wil doen.

Er zijn mannen die een druk leven hebben vanwege het feit dat ze in de politiek of in het bedrijfsleven nauwelijks tijd hebben om een relatie te onderhouden. Deze mannen zoeken contact via een homobordeel om daardoor snel met een leuke jongen of man voor een uurtje of langer seks te hebben.

De gigolo’s die zich op ontmoetingsplekken aanbieden, meestal aangeduid als broodpoten, vragen in de regel als honorarium voor hun bewezen diensten zo’n 75 tot 125 euro per uur. Het tarief is afhankelijk van hoe de aanbieders er uit zien en wat ze te bieden hebben. De homobordelen vragen aan hun klanten veel meer dan de voornoemde bedragen. Het is wel zo dat de bordelen vaak meer klasse, service en veiligheid leveren. Het is ook wel zo goed, als je gebruik maakt van zo’n bordeel, je aftast hoe hun bekendheid en betrouwbaarheid is.

Er zitten wel risico’s aan deze vorm van seksbeleving vast, zoals het oplopen van geslachtsziektes, ook het gevaar van chantage is niet uitgesloten. Foto’s kunnen gedurende de seksmanifestaties ongemerkt gemaakt worden en later tegen je gebruikt worden. Op plekken waar met gigolo’s contact gezocht wordt, lopen ook vaak potenrammers rond, die alleen maar tot doel hebben je flink in elkaar te slaan. Wees op je hoede!

Ja, iedereen heeft het recht van eigen keuzes maken. Toch zou ik willen zeggen: als het je gegeven is op “normale” wijze een relatie te zoeken, doe dat dan toch maar. Van de andere kant kan ik begrijpen dat er mensen zijn die afhankelijk zijn van betaalde seks en om die reden alleen daarom daar van gebruik maken. Misschien is voor hen een betrouwbaar escortbureau toch wel een optie. Maar kijk wel ten alle tijden uit wat je doet, begeef je niet nodeloos in gevaarlijke toestanden.

Tot slot een mededeling van andere aard: Het boek “De dood van een Gigolo” is al weer enige weken als e-book te koop. Misschien een leuk sinterklaascadeautje voor je vriend.



Categorieën:Column, Joop van den Haak

Tags: ,

%d bloggers liken dit: