De wereld van Rop Janze: Ouderdom

banner rop janzeIk zit aan het bed van mijn vader. Hij ligt in het ziekenhuis. Achter hem hangen allemaal vrolijke, opbeurende kaarten en tekeningen van de kleinkinderen.

Toch vreemd dat de post in een ziekenhuis altijd achter de patiënt hangt. Waarom?

Aan de overkant van mijn vader ligt een klein verschrompeld mannetje. Past makkelijk in een kinderbedje. Hij heeft een rimpelig hoofd en een gelige huid.

Maar hij heeft een heel vrolijk gezicht en stralende ogen en terwijl achter dat mannetje maar twee kaarten hangen, van die ouderwetse kaarten met een bloem.

De kaarten zijn duidelijk uit één en dezelfde serie, dus blijkbaar door één en dezelfde persoon verstuurd.

Als ik bij mijn vader ben, heeft dat mannetje nooit bezoek. Helemaal niemand. Wat zullen de dagen lang duren voor die man.

En ineens zie ik mijzelf op die leeftijd in een ziekenhuisbed liggen. Witte lakens, witte huid. Geen kinderen, die desnoods uit plichtsbesef bij je langs komen. Geen kleinkinderen.

Mijn vriend is ouder dan ik, dus die zal tegen die tijd ook wel wat mankeren.

Twee kaarten hangen boven me. Gekregen van een vriendin, die niet meer zo mobiel is en niet meer op bezoek kan komen, maar gelukkig voor mij nog met de grootst mogelijke moeite, onderweg vier keer uitrustend op haar rollator, toch nog net de brievenbus kan bereiken.

En wat zou er op staan? Iets persoonlijks? Of alleen: vr gr?

Hoe kijk ik nou naar die man aan de overkant die twee keer per dag bezoek krijgt, kinderen, kleinkinderen, soms meerdere mensen tegelijk, al die kaarten, tekeningen, bloemen? Berustend? Verbitterd? Jaloers? Treurig?

Of kan ik net als dat mannetje blij zijn om de tekeningen en de kaarten die bij de andere patiënten hangen, die hij wel kan zien?

Nu maak ik wel eens plannen met vrienden, terwijl we aan tafel zitten met de nodige drank op, om later met elkaar in één huis te gaan wonen. Om elkaar te verzorgen en in de gaten te houden.

De lamme helpe de blinde.

Maar kunnen we dat opbrengen? Hoe zit ik erbij als ik bejaard ben?

Zijn er dan voldoende roze bejaardenhuizen of kom je toch in een verzorgingshuis terecht, waar je je zoveelste coming out moet organiseren?

Kun je dan evengoed weer geconfronteerd worden met homopesten?

Als je jong bent droom je over later, als je ouder wordt droom steeds minder.



Categorieën:Column, Rop Janze

Tags: , ,

%d bloggers liken dit: