Kopenhagen Dagboek: De laatste repetities

Zondag 4 Mei:

De laatste zes liedjes van dit jaar waarvan we de repetities nog niet gezien hadden (The Big Five & Gastland Denemarken) waren vandaag aan de beurt en Duitsland mocht starten. De Duitse voorronde werd verrassend gewonnen door een trio, Elaiza, dat onbekend was in de Duitse muziekindustrie (en zij versloegen de populaire band Unheilig). Drie jongen meiden, waarvan er één accordeon speelt en ander de contrabas. Ze hebben een eigenzinnig geluid. “Is it right” begint wel aardig, maar na twee minuten begint er toch wel erg veel herhaling in het lied op te treden. Het gaat zeuren, komt niet op stoom en gaat dan ontzettend tegenstaan. Qua podiumact was het ook nog niet overtuigend. De leadzangeres Ela weet vakkundig vaak de camera te missen. Wij hadden liever Unheilig hier in Kopenhagen gezien.

Songfestivalzaal van 1964

Songfestivalzaal van 1964



Engeland stuurt Molly. Zij is niet bejaard (telt 27 lentes) en dat is heel wat voor een recente Britse inzending. Zij heeft zelf meegeschreven aan haar liedje en daarom klinkt het misschien een beetje als een Songfestivalhit gezien door een Engelse bril. Het is niet slecht, zeker niet, maar van deze jonge singersongwriter, met lekkere hese stem, hadden wij wellicht iets moderners verwacht. Aan de start en het einde van het lied staat Molly in één of andere spirituele houding. Het Deense produktieteam heeft bij de graphics op de LED achterwand weer inspiratie geput uit een Disney-film, nu Tangled. Aan het eind van het lied zien we namelijk de verlichte wenslampionnen langzaam de lucht in drijven. “Children of the Universe” gaat vast hoog eindigen. Wie weet gaan we de zestigste festival editie volgend jaar in Londen vieren.

Persborrel in Tivoli

Persborrel in Tivoli



Terugkijkend naar de songfestivalhistorie hebben er in het verleden al een aantal tweelingen op het podium gestaan, o.a. voor Duitsland (1959), Luxemburg (1980), Slowakije (2011) en Ierland (2011 & 2012) maar dit jaar hebben we er maar liefst twee. Om het verwarrend te maken: Rusland stuurt dit jaar een echte tweeling. Frankrijk stuurt een trio dat zichzelf Twin Twin noemt, maar ze zijn geen tweeling of überhaupt broers, Snapt u het nog? Laat ook maar. Dat denken wij ook bij hun lied “Moustache”. Het is al een keer aangeklaagd als plagiaat (melodie lijkt op Papaoutai van de Belg Stromae). Ze willen zelf plezier en energie brengen. Vanwege dat laatste hadden cameramannen moeite het geren op het podium bij te houden. Is er dan niets positiefs te melden? Eh, jawel, het is lekker kleurrijk en de zanger heeft een leuk kapsel maar graag volgend jaar weer eens een keer een mooi chanson uit Frankrijk.

Dit jaar, zonder echte uitschieters, zou het zomaar weer eens een keer kunnen gebeuren dat het gastland de overwinning voor de tweede maal op rij binnenhaalt. De 21-jarige Basim klinkt als, en ziet er een beetje uit als, Bruno Mars. Niks mis mee. Bruno staat bekend om zijn leuke popdeuntjes die je zo mee zingt. “Cliche love song” is ook zo’n oorwurm. Het is vrolijk, je ‘skooby dooby doowapt’ het refrein zo mee en het gaat vervolgens niet meer uit je hoofd. Daar komt bij dat Basim het ontzettend leuk brengt. Zitten we volgend jaar weer in deze scheepsloods?

Basim (Denemarken)

Basim (Denemarken)



Helaas hebben we de laatste twee landen, Spanje en Italië, niet kunnen zien repeteren omdat we weer naar het centrum van Kopenhagen gingen om de Nederlandse persborrel, georganiseerd door AvroTros, bij te wonen. Deze vond plaats in het pretpark Tivoli, dat midden in de stad ligt. Het cafe, Mamma Mokka, was ook nog eens gevestigd in de Koncertsal van waaruit het Eurovisie in 1964 is uitgezonden. We hebben met onze media collega’s een glas champagne geheven op een voorspoedig Nederlands optreden (en bijbehorende gunstige uitslag). Barry kreeg ook nog de mogelijkheid om de historische songfestivalzaal even van binnen te bekijken. Het was erg mooie, en relatief kleine zaal, waar destijds Gigliola Cinquetti met het prachtige ‘Non ho l’eta” won.



Na de persborrel gingen we op weg naar het volgende event, want om klokslag 17.30 uur begon de OpeningsCeremonie van het festival. Alle deelnemers liepen over de Rode Loper op het Stadhuisplein om in Københavns Rådhus ontvangen te worden door de burgemeester van Kopenhagen. De pers was welkom om langs de rode loper te fotograferen en te filmen. De ontvangstreceptie in het stadhuis was alleen voor de deelnemers en hun delegaties. Wij kozen ervoor om in de EuroClub via een live-verbinding op een groot scherm te kijken. We werden verwend met diverse snacks. Iets voor 20.00 uur verlieten de Nederlanders de zaal om even een rustig plekje in het gebouw te zoeken zodat we toch even de twee minuten stilte in acht konden nemen. Na de receptie begon in de Club het Openingsfeest. Veel deelnemers kwamen na hun receptie ook nog naar feest en enkelen beklommen het podium om hun Songfestivalbijdrage ten gehore te brengen. Heel gezellig allemaal, maar natuurlijk niets vergeleken met de grootse feesten die wij in het verleden hebben meegemaakt. Denk Istanbul 2004, Kiev 2005 of Moskou 2009, waar we locaties zoals paleizen hadden en de catering super was.

Ruth (Spanje)

Ruth (Spanje)

Maandag 5 Mei:

We hoefden we niet vroeg op te staan om de bus naar de hal te pakken. We gingen te voet naar het hotel van waar deze week het radioprogramma Gouden Uren live wordt uitgezonden. Daar zouden Axel (België), Sanne (Zweden) en Ilse & Waylon te gast zijn. We hebben even met de Belgische kandidaat en zijn surrogaat moeder (de dansende madame op de achtergrond) gesproken en The Common Linnets zongen akoestisch, naast hun bijdrage, nog een mooi lied van hun nieuwe album: “Still loving after you”. Ilse vroeg gekscherend aan Barry waar zijn stropdas was gebleven. Bart en Michiel (van RTL4) zaten in twee grote rode stoelen die, na het optreden, spontaan omdraaiden (zoals in The Voice).

In de middag zijn we naar de eerste Generale Repetitie van Semi-finale 1 gegaan. De winnares van vorig jaar, Emmelie De Forrest, mag met een kinderkoor de show openen. Ze zingt het refrein van haar winnende lied en gelukkig verdwijnen de kinderen dan weer snel van het toneel. Er zit een lekkere vaart in de show. In de filmpjes die voorafgaand aan de optredens worden vertoond (de zgn. Postcards), zie je de artiest (gefilmd in het eigen land) die op de één of andere manier de eigen vlag samenstellen en daar een foto van maken. Zo zien we de Belgische Axel zijn driekleur breien en gaan Ilse & Waylon met gekleurde tulpen in de weer. Zoals te verwachten is van twee topartiesten (Ilse heeft bijvoorbeeld al achttien platina platen thuis aan de wand hangen) verliep de repetitie vlekkeloos.

Axel & Barry

Axel & Barry


In de avond stonden er twee feestjes op het programma. Allereerst dat van Italië. Nou ja, feestje… Een feest zonder gratis drank of een hapje. Maar we werden wel getrakteerd op een dynamisch mini-concert van zangeres Emma Marrone. Zij is een beetje een kruising van Anouk en Anna Oxa en ze wist het aanwezige publiek op te zwepen met haar stevige muziek.

Hierna was in de grote zaal van de Euroclub het feestje van Israel ter gelegenheid van hun Onafhankelijkheidsdag. Hier was heerlijk eten in overvloed en er waren optredens van o.a. Malta, Georgië en Macedonië. Het optreden van de Israelische diva zelf, Mei Finegold, viel wat tegen. Ze begon goed met haar eigen lied, “Same heart”, maar daarna volgden nog drie slappe covers van A-ha, Eurythmics en Nancy Sinatra. Inmiddels was het 2.00 uur toen we richting hotel gingen…

Goede generale voor Ilse & Waylon

Goede generale voor Ilse & Waylon

 



Categorieën:2014 Kopenhagen, Eurovisie Songfestival

Tags: ,

%d bloggers liken dit: