Interview met The Common Linnets: “Eigenlijk ontbreekt alleen het moment zelf nog!”

Voordat in de B&W Hallerne in Kopenhagen de spanning verder oploopt tijdens de generale repetities, hadden wij nog een relaxed gesprek met The Common Linnets (Ilse DeLange & Waylon) in de foyer van hun hotel.

 

Na maanden van voorbereiding mochten jullie deze week eindelijk het Eurovisie podium betreden. Wat gaat er op zo’n moment door je heen?

Ilse: We stonden dus zo tegenover elkaar en er hangt aan beide kanten in de zaal een groot beeldscherm in de lucht, dus we kunnen zien wat het shot is. En dan begint eerst die tune, en hoor je in je oortje het aftellen naar het liedje en dan komt die titel zo in beeld met het vlaggetje ernaast: ja, dat vond ik wel een heel bijzonder moment. Dan dringt het opeens ontzettend tot je door dat je daar voor je land staat, en dat maakte me heel trots.

Waylon: Daarnaast ben je dan eindelijk  op het podium waar het dan moet gebeuren, en dat vind ik altijd wel heel erg prettig, omdat je dan ook alles letterlijk en figuurlijk in het juiste licht kunt zetten. Dan kun je het liedje, waar natuurlijk een hoop over te doen is geweest, eer aan doen. Zoals we het ooit bedoeld hadden, wordt dan ook een soort van waarheid. De puzzel is compleet, de cirkel is rond.

 

Jullie hebben nu twee keer gerepeteerd. Is dat nu ook wat we a.s dinsdag te zien krijgen in de halve finale?

Ilse: Ja… echt 99%. Na de eerste repetitie gingen we naar een viewing room, en dan kun je met je team op- en aanmerkingen doorgeven. Ik moet echt zeggen dat ik verbaasd was, in positieve zin, hoeveel ruimte je daarvoor krijgt en hoe ze ook de tijd voor je nemen na zo’n rehearsal.

Ik dacht: Dat is effe vlug, vlug, vlug en iemand noteert iets en dan moet je maar hopen dat het ook echt uitgevoerd wordt. Maar het is echt boven mijn verwachting hoe echt serieus het wordt genomen: Alles wordt in het werk gesteld om dat dan ook voor je te realiseren. Dus die tweede repetitie die zag er ook al heel anders uit dan die eerste. Over die eerste waren we al heel erg blij, maar die tweede zit nu zo dicht aan tegen wat het gaat worden. Eigenlijk ontbreekt alleen het moment zelf nog.

 

Ilse, Barry & Waylon

Ilse, Barry & Waylon

De setting die nu gebruikt wordt, in hoeverre is het jullie eigen inbreng en in hoeverre heeft de Deense organisatie dat al bepaald?

Ilse: Van te voren krijg je de mogelijkheid om te omschrijven hoe je het graag wilt. En wat wij hebben gedaan is dat we met regisseur Hans Pannekoek een repetitieruimte zijn ingegaan en daar hebben we eigenlijk alles uitgedacht. En hij is met een camcorder, heel simpel, en met een laddertje,  van bovenaf begonnen. En hij is om ons heen gaan draaien en gaan kijken waar de belangrijke zinnen in het liedje zitten. Daar heeft ‘ie allemaal tijdsnotaties van gemaakt.  Bijvoorbeeld:  Bij minuut zoveel moet er een close-up zijn van Waylon, want dan zingt hij die tekst, en die is belangrijk. En dan moet ‘ie even die camera pakken…

Zo nauwkeurig hebben we dat omschreven en dat hebben we dus met die videotape opgestuurd.

En dat was bij de eerste doorloop al behoorlijk gerealiseerd met een steadycam.  We wilden het liefst alles in één shot, maar dat bleek gewoon niet te realiseren in deze setting van de bühne, dus het zijn nu geloof ik drie shots en dat is in enorm contrast met de andere inzendingen, want daar wordt bijna na elke seconde haast een schakeling gedaan in de regie. Dus het geeft heel veel rust en daarmee ook heel veel spanning, vind ik.

 

Jullie zien er zelf ook prachtig uit. Hoe zijn jullie bij de ontwerpers Claes Iversen  en Jan Boelo terechtgekomen?

Waylon:  Van Jan Boelo heb ik jaren geleden een aantal werken gezien. En ik was meteen fan. En het was eigenlijk voor mij wachten op het juiste moment om hem in te schakelen om iets te maken. Wat ik heel erg leuk vond is dat hij er heel erg voor open stond samen iets te gaan maken. Ik heb daar dus heel veel inspraak in mogen hebben. Ik ben gewoon fan van die man en dit is gewoon hét moment om zijn creatie te gaan dragen.

Ilse: En het is natuurlijk ook een podium waarop je iets unieks wilt dragen. Niet iets wat sommige mensen ook in de kast hebben. Claes woont in Nederland maar is van oorsprong Deens. Dus voor hem is het dubbel bijzonder. Misschien krijgt hij op die manier wat erkenning in eigen land op die manier. Ik was ook al langere tijd fan van Claes, ik vind hem heel smaakvol en elegant. En dat past heel goed bij The Common Linnets, waar Waylon natuurlijk echt die stoere man is en ik die vrouwelijkere persoonlijkheid daarnaast. Dus dat past echt heel erg goed, en Claes heeft gemaild toen bekend werd dat wij mee zouden gaan doen of hij iets daarin kon betekenen voor mij. En ik had in de sporadische momenten dat ik weleens op een rode loper sta, en da’s niet vaak,  al eens een keer een jurk van hem gedragen, en dat vond ik zó mooi, dat ik, toen hij mailde, daar wel heel graag een gesprek over wilde aangaan. En toen ging het heel snel.

 

Calm After The Storm is afkomstig van jullie nieuwe cd die komende week gaat verschijnen. Is dit nummer een goed voorbeeld van wat we daarop kunnen verwachten?

Waylon: Op het album zitten solo’s en duetten. We hebben geprobeerd om een zo’n divers mogelijk palet, van wat dan countrymuziek is, te gebruiken om het schilderijtje te maken. En ik denk dat het heel goed gelukt is.

Ilse: Ja, Calm After The Storm is één van die kleuren van het palet, maar het gaat echt alle kanten op. Het is best divers. Er zitten ook opzwepende bluegrass en hele vrolijke uplifting liedjes bij.

 

The Common Linnets is een eenmalig project met nu het Eurovisie Songfestival en straks de cd en het Tuckerville concert. Als het nu een groot succes wordt, komt er dan toch nog een vervolg?

Ilse: Het is natuurlijk begonnen met dat ik een platform wilde creëren voor deze muziek. En mijn ervaring en netwerk wilde inzetten om andere artiesten daarbij te betrekken en samen zo’n plaat te maken met elkaar. En Waylon stond gewoon bovenaan mijn lijst, omdat we elkaar natuurlijk kennen uit die scene van vroeger toen we allebei als tieners rondliepen in dat country-circuit. Maar het is wel bedoeld geweest om een platform te zijn waarin de combinaties kunnen verschillen. Dan doet die eens mee, en dan die. En het kan best wel zijn dat in de toekomst ikzelf uitstap als artiest, maar dat ik wel in de produktie een rol speel of in het songwriten. Maar ik heb daar eerlijk gezegd verder nog helemaal niet over nagedacht. Ik ben zó blij met Waylon en hoe mooi die plaat is geworden, dat ik me daar nu volledig op focus. En wat er dan verder nog van komt, dat zullen we wel allemaal gaan zien.

 

Het gaat eindelijk weer de goede kant op met  het Songfestival in Nederland dankzij Anouk én The Common Linnets. Hebben jullie nog een tip voor AVROTROS wie volgend jaar naar het Songfestival zou moeten gaan?

Waylon: Ik weet niet of ik degene ben die die tip zou moeten geven, maar wat ik hoop is dat de betrokkenen bij de organisatie voor de Nationale inzending de muziek  eer blijven aandoen. Dat de muziekcultuur in Nederland een boost krijgt.

Zouden jullie het Songfestival aanraden bij jullie collega’s?

Waylon: Ja! Ik zeg al jaren dat ik het graag wil doen. Maar ik had het ook op de manier willen doen zoals Anouk het heeft gedaan. Gelukkig had Anouk de macht om het zo te eisen, en daar maken we nu dankbaar gebruik van. Dat we dus zonder voorrondes en al te veel moeilijkheden hier mogen staan. En daar ben ik de AVROTROS ook ontzettend dankbaar voor, dat we dat ook gewoon mochten doen.

Ilse: Ja! En het is een prachtige ervaring. En we worden inderdaad heel goed begeleid door het hele team. En alles wat we niet willen hoeft niet, er wordt je niets opgelegd. En dat is, denk ik, belangrijk voor andere artiesten om dat te weten. Dat je gewoon echt je artistieke vrijheid hebt. En ik denk dat Anouk daar een grote rol in heeft gespeeld. En ik hoop dat ze dat in de toekomst handhaven, dat dat dus zo blijft. Dat de artiest die gaat, gaat om wie die is, en dat die dat ook mag zijn.



Categorieën:2014 Kopenhagen, Eurovisie Songfestival

Tags: ,

%d bloggers liken dit: