Column: Harvey Milk streed voor homorechten

column joop van den hoekJoop van den Haak bespreekt elke twee weken weer een ander facet van het rijke roze leven, of een dagelijks dilemma. Dit keer: Harvey Milk.

Enige tijd geleden bekeek ik op TV de film Milk. Harvey Milk was daarin de sympathieke belichaming van de homorechtenbeweging Hij had in zijn leven aangrijpende liefdesaffaires met jongens en mannen gehad. Maar zijn grootste drijfveer, althans die indruk kreeg ik, was toch wel zijn enorme begeestering om homorechten voor zijn gevoels- c.q. soortgenoten te verwerven.

Harvey bouwde na veel tegenslagen een aanhang op in San Francisco en daardoor werd hij supervisor en was mede daardoor de eerste openlijke homoseksuele politicus in Californië. Hij had deze positie na veel strijd verkregen nadat hij Dan White, zijn conservatieve tegenhanger, had verslagen. Dan White kon het verlies daarvan niet verkroppen en zou later de burgemeester aldaar en Harvey Milk met zes schoten om het leven brengen.

Tekenend voor die tijd, ver in de vorige eeuw, was dat de verdediger van Dan White er voor pleitte hem niet te veroordelen voor moord, maar dood door schuld. Want White had door het eten van overmatig gebruik van fast food een hersenbeschadiging opgelopen en was daardoor niet geheel toerekeningsvatbaar. Hij werd vrijgesproken van moord met voorbedachte rade en werd slechts veroordeeld voor doodslag. Na zijn gevangenisstraf van vier/vijf jaar pleegde White zelfmoord. Kennelijk had hij gewetenswroeging of kon hij het leven om andere redenen niet meer aan.

Hier in Nederland kennen wij tegenwoordig een geheel andere situatie. Het is in ons land normaal dat homoseksuelen burgemeester, minister worden of een of andere politieke functie vervullen. Het is overigens niet bekend of alle Nederlanders met deze voor homoseksuelen verkregen rechten blij zijn. Ik denk dat er een minderheid is die tegen deze verkregen rechten zijn, in de wandelgangen vang je weleens het een en ander op. Nou ja, uitzonderingen bevestigen de regel.

Helaas: in vele landen in deze wereld bestaan helemaal geen homorechten, laat staan dat men deze openlijke homoseksuelen tot een politieke functie zou benoemen. Over dit feit is in columns en blogs al heel veel gezegd, ook door mij zelve. Het zou voor die mensen, homo of niet homo, die de rechten van homo’s in andere landen voorstaan en de politieke mogelijkheden hebben om voor die landen iets te kunnen doen prettig zijn als ze zich daadwerkelijk zouden inzetten om homorechten voor die beproefde landen te verkrijgen.

Tja, het is altijd weer verrassend pijnlijk als je een film zoals Milk ziet en dat je even daarna hoort over de anti-homowet in Rusland. Je gaat dan echt nadenken over je mede-gevoelsmensen: jongens en mannen die elders in de wereld gemarteld en gedood worden omdat mannen van mannen houden en vrouwen van vrouwen. Voor de goede orde: voor wat die martelingen en doodstraf betreft bedoelde ik niet Rusland, want voor zo ver mij bekend is wordt in dat land om die reden niet gemarteld en gedood, althans niet van overheidswege.

Nogmaals: als jij de mogelijkheden in huis hebt, politiek, kennis en macht bezit, iets te kunnen doen voor die landen waar homo’s rechteloos zijn, mag ik je dan nogmaals dringend vragen je in te zetten voor de homofiele medemens? Alvast bedankt. Boris Dittrich ging je daar al in voor. Bedankt Boris voor je inzet; ga er vooral mee door. Ik, oude man van 75 binnenkort 76, kan niet veel meer doen dan deze column schrijven. Althans dat denk ik.,

Positief is dat er wel progressieve landen in de wereld zijn die meer en meer het homohuwelijk bij wet goedkeuren en ook het levenspatroon voor homofielen aantrekkelijker maken, dat is vast te danken aan al diegenen die zich de afgelopen jaren hebben ingezet voor de rechten van homoseksuelen.

Joop van den Haak



Categorieën:Column, En verder, Joop van den Haak

Tags: , , , , , ,

%d bloggers liken dit: