Column: Siberische kou en Hollandse winters

column joop van den hoekJoop van den Haak bespreekt elke twee weken weer een ander facet van het rijke roze leven, of een dagelijks dilemma. Dit keer: Siberische kou.

Over de situatie hoe het met de homo’s in Siberië is gesteld is weinig bekend. Ik denk zelf dat als de homo’s daar contact met elkaar willen zoeken dat ze dan niet vanwege de kou de baan op gaan, voor zo ver die er al is. Het liefdesspektakel zal veelal binnenshuis plaatsvinden, wellicht in iglo’s.

In het Kiëvse rijk was er heel lang geleden, volgens de geschiedenisboeken, wel een liefdesaffaire gaande van ene heilige Boris en schildknaap Gleb. Boris werd vermoord. Was dat om zijn homoseksueel gedrag? Gleb, daarbij aanwezig, wierp zich in opperst verdriet op het lichaam van zijn vriend Boris en smeekte de moordenaars ook te mogen sterven. Dat was pas echte liefde! In overdrachtelijke zin zou je dit macabere voorval ook Siberisch of koelbloedig kunnen noemen.

Naar nu bekend is, was er in de vorige eeuwen in het Kiëvse rijk geen wettelijk verbod op homoseksualiteit en dito handelingen. Sinds 1716 was homoseksualiteit aldaar zelfs legaal, later weer niet. In de Sovjettijd werden betrapte homoseksuelen verbannen naar werkkampen in Siberië, waar ze een allerberoerdst leven hadden, echt Siberisch.

Toen mij de Siberische toestand en in ruimere betekenis die van het Kiëvse rijk onder ogen kwam, had ik allereerst meelijdende gedachten omtrent de vermoorde Boris en zijn ziel-verdrietige vriend Gleb. Maar later toen ik dacht aan die vreselijke koude in Siberië kreeg ik ook afleidende gedachten. Ik moest plotseling denken aan een winter in de zestiger jaren van de vorige eeuw in ons land. Ik geloof dat het in 1963 was, strenge vorst, sneeuw en ijzel… kortom een barre winter; niet een jaargetijde om als homo de buitenbaan op te gaan.

Ene Simon was in het verre verleden bij mij op visite in het kabinet: het kleine kamertje dat ik toen tegen vijfenzestig gulden per maand huurde en bewoonde. Simon was verslaafd aan de baan. Zelfs in de koude winter van 1963 ging hij in de late uurtjes de baan (straat ) op om op homo-ontmoetingsplekken een jongen of heer te vinden.

Er was in die Siberische koude nacht bijna geen jongen of man te vinden, die zoals Simon op liefde uit was. Maar uiteindelijk vond hij een jonge, zelfs aantrekkelijke jongen ook, en zij werden meteen gek op elkaar, zochten beiden een plekje om alle geneugten van de liefde, letterlijk en figuurlijk op elkaar uit te storten

Het verlangen van Simon en die lange jongen naar elkaar toe was hevig en groot, maar de felle kou was als een strenge vorst, die het erotisch spel onmogelijk maakte. Beide jongens konden hem, je weet wel, niet omhoog krijgen. Tenslotte wist Lange Jan ergens een leegstaande garage te vinden waar het niet al te koud was en daar vonden zij elkaar toch nog in een spetterende orkaan van zinderende liefde. Het was voor hen een nacht om nooit te vergeten.

Ik zei al eerder dat ik niet verwachtte dat homoseksuelen in Siberië snel de buitenbaan zullen opgaan. Toen ik dat schreef heb ik waarschijnlijk aan Simon en Lange Jan gedacht in combinatie met een Nederlandse winter. Want laten we eerlijk zijn: in Nederland zal de kou toch niet zo erg zijn geweest als altijd daar in Siberië. Maar toch: Simon en Lange Jan betitelden hun erotisch avontuur toch als Siberisch en ik heb daar wel alle begrip voor.

Ik wil tot slot nog vertellen over mensen die mij zeiden dat ze tijdens hun wintersportvakanties het mooiste weer van de wereld hadden. Mensen die mij vertelden dat er gebieden waren waar je legaal naakt op de schaats kon staan.

Ik zelf hield in het verleden meer van zomervakantie dus ik kan dat van die naaktvakantie in de winter niet bevestigen. Jij wel?

Joop van den Haak



Categorieën:Column, En verder, Joop van den Haak

Tags: , , ,

%d bloggers liken dit: