Malmöblog maandag 6 mei 2013: via een videoverbinding

dossier songfestival

eurosong 2013 malmo barry blogtDoor Barry van Cornewal

Malmö vormt het decor voor het 58ste Eurovisie Songfestival, na de overwinning van Loreen in Baku met “Euphoria”. En met ons verblijf in Zweden is eigenlijk de cirkel rond, want hier begon in 2000 onze songfestival-samenwerking. Het Scandinavische land organiseert nu voor de vijfde keer het muzikale evenement, en voor de tweede keer is Malmö hostcity.

Er zijn dit jaar een aantal opvallende veranderingen ten opzichte van voorgaande jaren. Allereerst de startvolgorde van de liedjes: Tot nu toe werd die altijd door loting bepaald. Maar de EBU heeft besloten om nu het produktieteam deze volgorde te laten bepalen, om zo een grotere variatie in het programma te krijgen. Dit heeft al geleid tot veel ophef onder landen en fans. Want krijgen de favorieten van de producers nu de beste plekken in de show?

De EuroClub is gevestigd in het Slagthuset.

De EuroClub is gevestigd in het Slagthuset.

Club
Daarnaast zijn de eerste repetities van alle landen niet meer openbaar. De pers mag tot en met donderdag de zaal niet meer betreden. En ook het perscentrum blijft tot vrijdag gesloten.

Wel is er in de EuroClub een live-verbinding met de Arena, zodat we de optredens toch kunnen zien. Maar dat betekent wel dat er nu geen foto’s en video’s gemaakt kunnen worden. Ook de eerste persconferenties zijn uit het programma geschrapt. Daarvoor in de plaats zal er in de EuroClub een soort van Meet & Greet met de pers plaatsvinden. Al met al zullen we moeten afwachten wat dit alles gaat betekenen voor de verslaggeving op de diverse nieuws- en fansites.

Spannend
Om half tien kwamen we aan bij het Slagthuset, het voormalige slachthuis, dat tegenwoordig dienst doet als cultureel centrum, nachtclub en theater. De komende twee weken is dit dus dé EuroClub. Heel vreemd om nu niet in het perscentrum te zijn, maar om in een soort bioscoop de eerste repetities te volgen.

De allereerste repetitedag is altijd spannend: Hoe ziet het podium eruit? Hoe gaan de liedjes live klinken? En de spanning wordt vandaag goed opgebouwd, want als allerlaatste is “onze” Anouk aan de beurt.

Kleiner
Als we de eerste beelden vanuit de Arena zien, valt het gelijk op dat het podium een stuk kleiner is dan we van de afgelopen jaren gewend zijn. Het oogt knus, en je zou er haast een beetje TopPop-gevoel bij krijgen.

Oostenrijk mag het spits afbijten. Natalia heeft een goede eerste repetitie. Ze zingt “Shine” zelfverzekerd. Het podium is vooral blauw getint en er hangen witte lampen in doeken die verlicht worden bij het refrein (Ikea lampen waarschijnlijk). Niets mis mee. Ze heeft alleen pech dat er na haar nog vijftien liedjes komen en dat het lied direct na haar ook nog eens heel erg goed is. De kans is dus zeker aanwezig dat de televoters Oostenrijk zijn vergeten op het moment dat ze de telefoon in de hand nemen.

Estland was perfect. Birgit heeft dan wel een gruwelijke jurk aan (geef je oude vitrage een tweede leven) maar dat wordt haar vergeven gezien het feit dat ze zwanger is. Maar ze zingt als een klok en komt sympathiek over. Als ze zo’n zelfde performance geeft op 14 mei dan verdient ze zeker een finaleplek.

Amerikaanse Hannah uit Slovenië moest als derde aantreden en zij kon het vocaal echter niet helemaal aan. Tijdens het lied gaat ze met haar super hoge hakken over de aanwezige catwalk lopen, en dan klinkt het niet allemaal meer even zuiver. We houden ons hart vast hoe het dan op de grote avond gaat klinken als de nodige zenuwen er ook nog bijkomen. De drie mooie dansers (die ook al enige prijzen in de wacht hebben gesleept) proberen ons misschien dan wel wat af te leiden, maar daar slagen ze maar gedeeltelijk in.

Kroatië heeft het dit jaar helemaal anders aangepakt. De inzending moest een lied in de traditionele Klapa-stijl zijn. En de zes heren van Klapa s Mora zijn vocaal erg sterk. Alleen weten ze niet goed hoe ze zich moeten presenteren op het podium. Je krijgt bijna het idee dat je naar een stel begrafenisondernemers staat te kijken die naast een graf staan. Vooral tijdens het muzikale intermezzo lijkt het of de heren met een uitvaart bezig zijn.
Toen Barry ze een paar weken geleden in Amsterdam sprak, vertelden de heren dat het bij hun optreden niet om “boobs and asses” draaide, maar om hun zang. Maar ja…. dit is wel het andere uiterste…

Repetitie van Emmelie de Forest van Denemarken. Foto: EBU.

Repetitie van Emmelie de Forest van Denemarken.
Foto: EBU.

Na Kroatië zouden nog vier favorieten gaan repeteren. Allereerst was Denemarken aan de beurt. Het optreden van zangeres Emmelie de Forest ziet er bijna precies hetzelfde uit als tijdens de Deense voorronde. Het plaatje klopt, ze zingt het goed en dit zou zo maar eens de grote winnares van dit jaar kunnen worden.

Hierna kwam Dina uit Rusland repeteren. Vocaal wordt het lied ook sterk gebracht en decor is mooi met extra lampenbollen op het podium. Toch is het op het einde wel erg zoet: in een kring met het achtergrondkoor en elkaars handen vasthouden. Alsof we op een Israelische Kibboets de olijfoogst aan het vieren zijn.

Voor een hard lachsalvo zorgde de Oekraïne. Zangeres Zlata wordt aan het begin van het lied het podium opgedragen door een heuse reus (2 meter 35). Je hoort hem stampen (staat op de muziekband) en het beeld trilt. Dit is, waarschijnlijk onbedoeld, een erg komisch gezicht. Het is net of de zangeres vlak voor het optreden onwel is geworden en een toneelknecht haar snel het podium opdraagt zodat ze alsnog haar lied kan gaan zingen.
Ook lukt het de reus nog niet om zijn voetstappen gelijk met de geluidsband te laten lopen. Echt zonde, want Zatla heeft al die poespas niet nodig. Het is één van de knapste vrouwen dit jaar en ook nog eens in het bezit van een prima stem. Wat voor verrassingen heeft de Oekraïne nog meer in petto? Zien we straks ook nog de sprookjesboom?

De eerste repetitie van Anouk. Foto: EBU.

De eerste repetitie van Anouk.
Foto: EBU.

En toen was het moment daar: Anouk was aan de beurt om voor de eerste keer haar lied te repeteren. Op de cd is het koortje ingezongen door kinderen en die mogen volgens de EBU regels niet optreden. We waren dan ook heel benieuwd hoe het live zou klinken.
Anouk heeft haar vaste backingvocals bij zich (Shirma Rouse, Ricardo Burgrust en Yerry Rellum) en het klonk werkelijk als een klok. De belichting is sober, wat goed bij het lied past en bij het refrein vliegen witte vogels in een rood/oranje lucht.
Anouk kreeg de vraag van de regie om wat meer in de camera’s te kijken maar verder verliep het allemaal goed. Precies zoals je bij een perfectionist mag verwachten.

Vervolgens hebben we gewacht op het fotomoment. Het viel op dat het druk bleef in de persruimte, ondanks dat Nederland de laatste van de dag was.

Barry maakt opnames voor de Roze Golf.

Barry maakt opnames voor de Roze Golf.

Andere wereld
Anouk was echt ontwapenend en je kon merken dat ze in een voor haar totaal andere wereld terecht was gekomen. Ze stond verlegen voor het leger van fotografen en het werkte zelfs wat op haar lachspieren. Daarna was er een zogenaamde “speeddate”: tijd voor een korte ontmoeting waar Barry haar een paar vragen kon stellen voor het radioprogramma, en natuurlijk ging met ons op de foto. Ze was echt spontaan en nam de tijd voor iedereen. Ook hebben we even kort met Shirma, Ricardo en Yerry gesproken.

Steak
’s Avonds werd zowel de Euroclub als het Euro-fancafe geopend. We besloten om naar het fancafé te gaan, waar we een heerlijke steak hebben gegeten. DJ Louis draaide in de ene Eurovisie hit na de andere, en voor we het wisten wat het al weer tijd om te gaan slapen. Het was een mooie eerste dag!



Categorieën:2013 Malmö blog, Dossiers, Eurovisie Songfestival

Tags: , , , ,

%d bloggers liken dit: