Boek: Dansen op de waterlijn – Adriënne Nijssen

boek dansen op de waterlijnRecensie

…. Deze puntjes staan voor de sprakeloosheid die me overviel nadat ik de laatste woorden van Dansen op de waterlijn tot me had genomen. Adriënne Nijssen schetst in rake zinnen en woorden die to the point zijn een prachtig verhaal over een vrouw die op latere leeftijd enkele belangrijke levensvragen moet beantwoorden. …. Ik moet het even laten bezinken…..

Eigenlijk zijn het twee verhalen die Nijssen vertelt. Het ene is van Marjanne die op een camping Clara ontmoet. Marjanne is pas gescheiden van haar man en probeert haar leven samen met haar twee kinderen weer op orde te brengen.

En opeens is daar Clara, de vrouw die de lesbische gevoelens in Marjanne aanwakkeren. “Shit, een pot!”, denkt Marjanne in het begin. En als Clara zich opdringt: “Hè gatver nee.” Marjanne moet door de ontmoeting met Clara haar eigen gevoelens onder ogen zien. “Los van Clara was er veel om over na te denken. Vooral mijn eigen tolerantie stond behoorlijk ter discussie. Er moesten nog heel wat monologen volgen eer ik haar weer zou kunnen ontmoeten.” Ze ontmoeten elkaar toch, sterker: de twee vrouwen gaan samenwonen en vormen voortaan een paar.

Houden van
In het eerste deel van het boek worden we door Nijssen meegenomen in de ontdekkingstocht van Marjanne. “We waren veel van elkaar gaan houden; een leven zonder haar was ondenkbaar geworden. (…) Voor het eerst in mijn leven kreeg ik een orgasme en alles wat ik daarover in boeken had gelezen benaderde nauwelijks mijn gevoel. Ik zweefde hoog in de lucht, zag de sterren, de maan en allerlei andere planeten. Behoefte om af te dalen had ik niet.”

Dement
Adriënne Nijssen geeft het boek een onverwachte wending door Clara aan een vorm van dementie te laten lijden. En hoe ver gezocht dat op het eerste gezicht lijkt, het verhaal van de twee vrouwen krijgt daardoor grote diepgang.

In dit tweede deel van het boek volgen we Marjanne die de relatie met Clara een nieuwe invulling moet geven. We worden deelgenoot van Marjannes twijfels en beslissingen. “Wanneer het echt zou kunnen, die omkeerbaarheid, kenden Clara en ik elkaar dan nog? Mocht ik wel, stapje voor stapje, een eigen leven beginnen. Ik wist het even niet meer.” Clara moet, als ze thuis niet meer te handhaven is, naar een psychiatrisch ziekenhuis en later naar een verzorgingstehuis.

In woorden weet Nijssen de pijnlijke gevoelens van Marjanne prachtig weer te geven. “Terwijl ik me had voorgesteld dat Clara en ik nog lang naar elkaar zouden zwaaien, elkaars tranen als diamanten in ons hart zouden bewaren, was hij (de verpleger – RvS) al met haar omgedraaid. Druk pratend en gebarend liepen ze de gang door, de hoek om. En ik stond daar maar.” Tussen de regels door is trouwens duidelijk te lezen dat Nijssen het niet zo opheeft met de afkalving van de Nederlandse verzorgingsstaat en de stroperigheid van allerlei instellingen.

Accepteren
Dansen op de waterlijn is vooral een boek over gevoelens. De gevoelens van een vrouw die haar lesbische geaardheid ontdekt, die smoorverliefd wordt en dat eigenlijk niet wil, die weer invulling geeft aan haar leven. Maar ook de gevoelens van een vrouw die moet accepteren dat ze buitengesloten wordt omdat ze ‘de vriendin is van’ en niet ‘de wettige echtgenoot’ van Clara. Dansen op de waterlijn is een prachtig lesbisch boek. Het raakte mij, een man, recht in mijn ziel.

Remco van Schellen

Boekinfo
Dansen op de waterlijn – Adriënne Nijssen
ISBN 978 90 808722 2 9



Categorieën:Boeken, Fictie, Vrouwenboeken

Tags: , ,

%d bloggers liken dit: